(ตอนที่ 5)
เขาถูกยิงด้วยธนูเช่นนั้นหรือ
คงเกิดเหตุขึ้นตอนเขา ไปเป็นทหารแน่เลยขอรับ
ถึงได้กลับมาสภาพยับเยินเช่นนี้
ข้าทำแผลให้เขาด้วยเปลือกไม้สน กับพลับพลึงแดงแล้วขอรับ
แผลจึงเกือบหายดีแล้ว
แผลเริ่มมีเลือดออกอีกครั้ง เพราะว่ามันติดเชื้อน่ะ
เช่นนั้นหรือขอรับ แล้วเขาจะแย่หรือเปล่า
ขอข้าดูก่อนนะ
ชีพจรเขาอ่อนมาก พลังงานก็ต่ำ
แต่คงไม่ใช่ต้นเหตุที่ทำให้หมดสติไป
การขาดพลังงาน และอาหารบำรุงเป็นเวลานาน
ทำให้เกิดอาการวิงเวียนและใจสั่น
คุณพระ แย่จริง ๆ
ช่วยใช้คำง่าย ๆ เข้าเรื่องเร็ว ๆ ได้ไหมท่าน
ท่านจะบอกว่าอาการเขา ร้ายแรงหรือไม่กันแน่
ถ้าพูดแบบชาวบ้านทั่วไป
ก็คือเขาเป็นลมเพราะความหิวน่ะ
หา
เขาไม่ค่อยกินอะไรนัก เพราะเรื่องมากเกินใครเลยขอรับ
พูดอะไรน่ะท่านพ่อ
วันก่อนเขากินซุป ที่ตลาดจนหมดถ้วยเลย
ทำเช่นนั้นได้อย่างไร
ถ้ากินซุปร้อน ๆ ละก็ บาดแผลจะยิ่งแย่ลงนะ
ก็... เขาไปกินของเขาเองนี่เจ้าคะ
ข้าจะให้ยาสมุนไพรบำรุงไว้ก็แล้วกัน
ตั้งใจต้มยาให้เขาดี ๆ ล่ะ
ตัวยามีเขากวาง ซึ่งราคาแพงมากด้วย
แต่ใช้แล้วได้ผลดีเยี่ยมเลย
อะไรนะเจ้าคะ เขากวางหรือ
ก่อนกินยา ก็ให้เขากินอาหารดี ๆ ด้วยล่ะ
เวลาร่างกายเจ้าอ่อนแอ
แม้แต่โรคที่ใกล้หายก็กำเริบขึ้นใหม่ได้
คุณพระ เช่นนั้นก็ช่างเถิดเจ้าค่ะ
เขาไม่ใช่มนุษย์เจ้าค่ะ เขาเป็นผี เป็นผีกินเงินเจ้าค่ะ
ทำไมเจ้าให้ท่านหมอกลับไปเช่นนั้นเล่า
เราควรฟังท่านหมอ แล้วเอายามารักษาวอนดึกสิ
ข้าไม่ได้ถ่ายหนักมาสิบวันแล้ว เพราะไม่มีสิ่งใดจะกิน
เราไม่มีเงินจ่ายค่ายาสมุนไพร กับเขากวางหรอกเจ้าค่ะ
มีเพียงหนทางเดียว ที่วอนดึกจะได้กินเขากวาง
- อะไรหรือ - ข้าจะไปจับกวางมาเองเจ้าค่ะ
แต่ตั้งแต่เกิดมา ข้ายังไม่เคยเห็นกวางที่เขาชอนอูเลย
เช่นนั้นก็คงไม่มีทาง จับกวางได้หรอกเจ้าค่ะ
ข้าต้องทำบางอย่าง อย่างน้อยข้าควรพยายามหาเนื้อมาให้
เดี๋ยวสิ เนื้อไม่ใช่ของได้เปล่านะเจ้าคะ
เขาสร้างหนี้ไว้ตั้ง 30 ย างแล้ว ท่านจะให้เขาเป็นหนี้เพิ่มหรือ
ก็เจ้าบอกว่าจะให้เขาทำงานใช้หนี้
เช่นนั้นเราก็ควรช่วยให้เขาหายดีก่อนสิ
หากเขานอนเป็นผักอยู่เช่นนั้น
แล้วเขาจะทำงาน หาเงินไปใช้หนี้ได้อย่างไร
ถึงอย่างไร...
เราก็เป็นหนี้เพิ่มไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ
เจ้าจะไม่ฟังข้าใช่ไหม
ก็ได้ นั่นสามีเจ้า ทำตามใจเจ้าแล้วกัน
เขาจะอยู่หรือตายก็ช่าง ข้าจะไม่สนใจแล้ว
คุณพระ ข้าจะทำเช่นไรดี
หากคนที่เป็นหนี้ตายขึ้นมา ใครกันนะจะต้องใช้หนี้แทน
ใครจะต้องใช้หนี้แทนกัน
จะเป็นข้าไหมนะ
ตัวซวยจริง ๆ
ฮึบ
ดีจริง ๆ ที่เขาล้มป่วย
เพราะเหตุนั้น ทั้งสองจึงอยู่ร่วมห้องกันทั้งคืน
ต่อให้ทั้งสองจะตีกันตาย ก็ต้องให้พวกเขาได้ใช้เวลาด้วยกัน
ข้าไม่ควรสอดมือเข้าไปยุ่ง
ข้าจะไปที่ภูเขาแล้วนะ
เจ้าบอกมิใช่หรือว่าจะแยกห้อง แล้วเหตุใดจึงมานอนที่นี่
ข้าเพิ่งช่วยเจ้าให้รอดตาย แต่ดูที่เจ้าพูดกับข้าสิ
เพราะข้าต้องพยาบาลเจ้า ทั้งคืนอย่างไรล่ะ
เกิดเรื่องใดขึ้นหรือ
เจ้าจำเรื่องเมื่อสองสามวันก่อนมิได้หรือ
เจ้าเป็นลมหมดสติ
จนทำไหหาบน้ำแตกที่เขาชอนอูด้วย
เจ้าก็ดูสุขภาพดีนี่นา
แต่แค่หาบไหยังทำไม่ได้เลย
เหตุใดต้องทำมันแตกด้วย
ข้าเดินขึ้นเขาอยู่ดี ๆ ก็เริ่มปวดหัวหนัก
มันทรมานเสียจนข้าหายใจไม่ออก
ข้าสงสัยว่าคงเคย เกิดเรื่องใดกับข้าที่นั่น
เจ้าอาจไปเก็บฟืน แล้วปะเข้ากับเสือก็ได้
ระหว่างทางกลับ ข้าก็เริ่มสงสัย
ว่าเรื่องของข้านั้นเป็นความจริงไหม
แล้วก็...
เรื่องของตัวเจ้าด้วย
เล่ามาที ว่าข้าเป็นคนเช่นไร
เจ้าเคยเป็นคนดี
ใช่แล้ว ดีมากด้วย
เจาะจงหน่อยสิ
อย่างนั้น ก็....
วอนดึกเป็นคนแบบไหนน่ะหรือ
เขาเป็นชายชาตรี พึ่งพาอาศัยได้
แล้วก็เป็นคนง่าย ๆ สบาย ๆ ด้วย
ไม่เจ้าค่ะ มิใช่นิสัย เอาสิ่งที่เขาเชี่ยวชาญน่ะ
ข้าควรให้เขาทำงานใด เพื่อเอาเงินไปใช้หนี้ดีเจ้าคะ
เขาเก่งเรื่องเป็นคนหล่อ
เช่นนี้นี่เอง
อะไรกัน
มีแค่นั้นเองหรือเจ้าคะ
พูดสั้น ๆ คือ เจ้าเป็นคนขยันหมั่นเพียร
ทั้งดำนา ไถนา ให้อาหารสัตว์
เจ้าทำได้เสร็จในครึ่งวัน ทั้งที่คนอื่นทำเต็มวัน
นั่นไม่ใช่คำตอบที่ข้าต้องการ
ข้าคิดภาพตัวเอง อยู่ในเรื่องเล่านั้นไม่ออกเลย
เช่นนั้นหรือ
ถ้าเช่นนั้น...
ข้าจะบอกเรื่องใดดีล่ะ
จริงสิ คุณพระ
ลืมเสียสนิทเลย ข้าต้มน้ำเอาไว้น่ะ
เจ้าไม่รู้ว่าตัวเองคือใคร
แล้วข้าจะรู้ได้อย่างไร
ว่าแต่เหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้ได้
คุณพระ ร้อนจัง
เหตุใดเจ้ามายืนอยู่ตรงนั้นเล่า
ตอนนอนอยู่
ข้าได้ยินว่าพ่อของเจ้าออกไปทำหน้าที่แล้ว
แต่ไม่ใช่วันนี้นี่นา
เฮ้อ กูดลแกล้งป่วยอีกแล้วล่ะสิ
เจ้าบ้านั่นไม่มีความรับผิดชอบเลย
แล้วเจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง
ข้าดีขึ้นมากแล้ว
ก็ต้องเช่นนั้นน่ะสิ เพราะข้าดูแลเจ้าเองกับมือ
ข้าออกไปหาอาหารดี ๆ ให้เจ้ากิน
ค้นหาทุกที่ทั่วภูเขาเลยนะ
เพราะเหตุนั้นหรือ เจ้าจึงได้แผลที่แก้มมา
ข้าจะทำข้าวเช้าให้ ไปรอข้างในไป
มิเช่นนั้นคงได้เป็นลมล้มพับไปอีก
นั่นคืออะไรหรือ
ข้าจะทำซุปไส้เดือนน่ะ
เดี๋ยวนะ
เมื่อคืนเจ้าก็ป้อนซุปนี้ ให้ข้าอย่างนั้นหรือ
ใช่แล้ว พวกนี้ไม่ใช่ไส้เดือนธรรมดานะ
นี่เป็นไส้เดือนที่มีลายขาวรอบคอ
เดี๋ยวสิ
นี่ อย่าอ้วกนะ
รู้ไหมไส้เดือนพวกนี้หายากเพียงไร
กลืนลงไป กลืนลงไปให้ได้
ไม่เป็นไรนะ ไม่ขย้อนแล้วใช่ไหม
เจ้าบ้าไปแล้วหรือ
กล้าดีอย่างไร เอาของน่ารังเกียจมาให้ข้ากิน
แต่ก็เห็นเจ้าดูอร่อยนี่
เพราะข้าไม่รู้ว่าทำจากสิ่งใดน่ะสิ
แล้วข้าก็ไม่ได้สติด้วย
เจ้าไม่รู้จักเรื่องของพระวอนฮโยหรือ
เขาเข้าไปข้างในถ้ำ แล้วก็ดื่มน้ำ
เขาดื่มอึก ๆ อย่างเอร็ดอร่อย
แต่เช้าวันต่อมา เขาจึงรู้ว่าเป็นน้ำขังในหัวกะโหลก
เจ้าคิดว่าหลังจากรู้เรื่องนั้นแล้ว
เขาจะอ้วกแบบเจ้าไหม
ไม่เลย เขาตระหนักรู้ต่างหาก
น้ำเดียวกันที่เมื่อวานเคยอร่อย วันนี้กลับน่ารังเกียจ
เขาคิดว่ามันมิใช่เช่นนั้น
เขาตระหนักว่าทุกอย่าง ขึ้นอยู่กับใจเราต่างหาก
เราเรียกสิ่งนี้ว่าการรู้แจ้งทางใจ
นี่เจ้ากำลังสั่งสอนข้าอยู่หรือ
ไส้เดือนพวกนี้อยู่แต่ในดิน
ทำไมเจ้าจึงตัดสินพวกมัน จากภายนอกล่ะ
แล้วทำไมเจ้าไม่ลองกิน แบบเดียวกันบ้างล่ะ
ข้าไม่กินหรอก
จริง ๆ แล้วซุปไม่ใช่ของโปรดข้า
ช่างอุกอาจมากนะ
ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าไว้แน่
ข้าจะลงโทษเจ้า
- ทำอะไรน่ะ - ก็ข้าดีใจนี่นา
ข้าเป็นห่วงจริง ๆ นะ
ว่าอาการของเจ้าจะหนัก
แต่ได้เห็นเจ้าโวยวายเช่นนี้ ข้าว่าเจ้าสบายดีแล้วล่ะ
ต่อจากนี้ไป อย่าป่วยไข้หรือบาดเจ็บอีก
ร่างกายเจ้ามิใช่ของเจ้าหรอกนะ
เจ้าหมายถึงอะไรกัน
ร่างกายเจ้าเป็นของข้าน่ะสิ จนกว่าเจ้าจะใช้หนี้หมด
เจ้าทำอะไรน่ะ
ปล่อยมือข้านะ
ตาเถร
- เจ้าเป็นคนให้สัญญาณหรือ - ขอรับ
ข้ากำลังไปทำหน้าที่น่ะขอรับ
ว่าแต่ท่านคือใคร
ข้าคือทหารพระราชวังจากฮันยัง
ขอรับ
ว่าแต่สองสามวันมานี้ เจ้าเห็นชายแปลกหน้าที่เขานี้หรือไม่
ไม่เห็นเลยขอรับ
ข้าเป็นคนส่งสัญญาณ ต้องขึ้นลงเขาตลอดเวลา
ข้าเห็นเพียงแต่สัตว์ ไม่เห็นคนเลยขอรับ
แถบนี้ไม่ค่อยมีคนมาหรอกขอรับ
ว่าแต่ ท่านกำลังหาผู้ใดอยู่หรือ
- เรื่องนั้น... - ใต้เท้าขอรับ
ท่านต้องรีบแล้วขอรับ
เข้าใจแล้ว
- เจ้าไปได้ - ขอรับ
ข้าไม่รู้หรอกว่าท่านตามหาผู้ใด
แต่ท่านจะไม่มีวันพบคนผู้นั้นหรอก
มีเรื่องใดกัน
เราพบเสื้อผ้าที่แม่น้ำด้านล่าง
คาดว่าเป็นขององค์รัชทายาทขอรับ
เจ้าจะบอกให้ข้าผ่าฟืนหรือ
เจ้าบอกว่าอยากฟื้นคืนความทรงจำนี่
ทั้งหมดนี้จะช่วยให้เจ้า จำได้ว่าเคยเป็นคนแบบไหน
ไม่ว่ามองอย่างไรก็ไม่คุ้นตาเลย
ลองทำก่อนสิ
ถึงหัวจะจำไม่ได้ ร่างกายเจ้าอาจจำได้ก็ได้นะ
ไม่ใช่ว่าเจ้าวิ่งหนีหมาบ้าไม่ได้
เพราะเจ้าไม่ได้วิ่งมาร่วมเดือนเสียหน่อย
ร่างกายเราเป็นเช่นนั้นล่ะ
ความทรงจำอาจกลับมา ระหว่างที่เจ้าทำก็ได้
ไอ้เคียวอะไรนี่ช่างอันตรายนัก
ข้าคงไม่เคยทำเรื่องเช่นนี้
คนทุกคนเกิดมาแตกต่างกัน เรามีพรสวรรค์ต่างกันไป
ข้าต้องเก่งสักอย่างแน่นอน
เราต้องหาให้พบ
การที่เจ้าเงียบทำให้ข้ารำคาญนะ
ทุกอย่างในตัวเจ้าทำให้ข้ารำคาญ
ยิ่งคำพูดคำจาเหมือนขุนนางนั่น ยิ่งน่ารำคาญที่สุดเลย
เอาไปถือแล้วตามมา
อีกไม่นาน เราคงหาพระองค์พบขอรับ
ก็ควรเป็นเช่นนั้น
แม้แต่ตอนสิ้นแล้ว ก็ยังทรงสร้างปัญหาให้กระหม่อม
ทางนี้ขอรับ!
นั่นฉลองพระองค์ขององค์รัชทายาทขอรับ
อย่ายืนเฉยสิ เข้าไปตรวจดู
ข้าจะ...
ตรวจด้วยตัวเอง
ถวายบังคมเสีย
นี่คือองค์รัชทายาท
- ถวายบังคมองค์รัชทายาท - ถวายบังคมองค์รัชทายาท
ฝุ่นพวกนั้นทำให้ข้ากระหายน้ำ
ข้าอยากได้แบซุกเย็น ๆ สักถ้วย
น้ำเย็นเฉย ๆ ก็ได้
พวกท่านมาทำอะไรที่นี่
- จ่ายค่าไหมา - ดอกข้าล่ะ
ช้าก่อน ธุระของเจ้าไม่เร่งด่วนหรอก
จ่ายค่าไหมาก่อน
เขายืมเงินข้าไปตั้ง 15 วันแล้ว
แต่ทำไหแตกเมื่อสองสามวันก่อนเอง
เจ้าควรจ่ายคืนข้าก่อนนะ
นี่ ไหน้ำเป็นของสำนักตรวจการ
พวกเขาก็ควรจ่ายคืนรัฐก่อนสิ
ไม่มีไหแล้ว พวกท่านทำอะไรไม่ได้เลยหรือขอรับ
มาชิล นี่เจ้าย้อนข้าหรือ
ข้าเป็นเจ้าหน้าที่นะ
เจ้าเป็นแค่เจ้าพ่อเงินกู้ผิดกฎหมาย ระวังปากหน่อยสิ
ท่านกล้ามาดูถูกข้าได้เช่นไร ทั้งที่เป็นแค่เจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อย
ว่าอย่างไรนะ เจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อยหรือ
ยอดเยี่ยมเลย
นี่ เจ้าคิดว่าตัวเองใหญ่ เพราะรู้จักท่านเจ้าเมืองหรือ
ข้าน่าจะใช้วรยุทธ์ สั่งสอนไอ้โง่นี่เสีย
เรียกข้าว่าไอ้โง่งั้นหรือ
ท่านเกิดปีใดกัน
คงเป็นปีวอกล่ะสิ
ว่าอย่างไรนะ
เจอหมัดข้าครั้งเดียว เจ้าได้พิกลพิการแน่
ท่านก็บ้าน้ำลายตลอด
เจ้าโดนดีแน่ เจ้าโง่
แน่จริงก็เข้ามา
ข้าจะทำให้เจ้าเป๋ไปตลอดชีวิต
- เจ้านี่มัน... - ไม่ได้นะ มาตรงนี้ไม่ได้
เจ้านี่นะ
เจ้านี่มันช่าง
หยุดได้แล้ว ทั้งคู่เลย!
จ่ายค่าไหมาก่อนสิ
ไม่ได้ ๆ จ่ายดอกข้ามาก่อน
ดอกไม้นี่แพงมากนะ เกือบโดนบี้ไปแล้วเชียว
เช่นนั้นก็ตามมาข้า
จะไปที่ใดหรือ
ข้าไม่มีเงินจ่ายหนี้จริง ๆ เจ้าค่ะ
ยืมไปแล้วเหตุใดจึงจะไม่คืนเล่า
ใต้เท้าขอรับ ชายที่ชื่อวอนดึกคนนั้น
เป็นคนทำสัญญาขอรับ
เอกสารอยู่ตรงนี้แล้วขอรับ
เอกสารนี้ไม่ผูกมัดเจ้าค่ะ
เอกสารที่เขาประทับมือด้วยตนเอง
ไม่ผูกมัดเช่นนั้นหรือ
ท่านจำมัลนยอน ที่ตายเมื่อสองปีก่อนได้ไหมเจ้าคะ
ที่ชอบเสียบดอกไม้ใหญ่เท่านี้ ไว้บนเรือนผมของนาง
ข้าจำได้
นางขโมยแหวนหยก แต่กลับไม่ถูกลงโทษ
เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้นเจ้าคะ
เพราะนางเป็นบ้า...
เป็นเพราะนางสติไม่ดี
เจ้าค่ะ ถูกต้องแล้ว
ท่านไม่สั่งลงโทษนาง เพราะนางสติไม่สมประกอบ
วอนดึก สามีข้า...
ก็เป็นเช่นกันเจ้าค่ะ
นี่เจ้ากำลังจะบอกว่าวอนดึก
ไม่เต็มบาทอย่างนั้นหรือ
เจ้าพูดเช่นนั้นไม่ได้นะ
เขาก็ดูปกติดี
ท่านบอกกับข้าเองนี่
ว่าเขาดูพูดจาไม่รู้เรื่อง จึงไม่ต้องการตัวเขา
แล้วจะเอาข้าไปขายแทน
ว่าอย่างไรนะ
ข้าไม่ได้ไม่เต็มบาท ข้าสบายดี
เขาบอกว่าสบายดีอยู่นี่ไง
ข้าพิสูจน์ได้เจ้าค่ะ
เขาไม่รู้ว่าโรงนา มีไว้ทำเรื่องใดขอรับ
ข้าเลยคิดว่ามันแปลก ๆ
อ๋อ ที่เขาชอนอู ตอนเราไปที่ภูเขาชอนอู
ข้าบอกให้เขาจับที่มือจับ
แต่เขากลับจับที่เชือกด้านหน้า ข้าตกใจเลยขอรับ
ข้าบอกให้เขาจ่ายเงิน ค่าซุปกับข้าวที่เขากินไป
แต่เขากลับขยิบตาใส่ข้าเช่นนี้เจ้าค่ะ
ข้าไม่อยากเชื่อเลยจริง ๆ ว่าโลกนี้มีคนโง่เช่นนี้อยู่ด้วย
ไม่นานมานี้ เขาจับมือข้า ทิ่มลงไปในถังมูลด้วยนะเจ้าคะ
เขาชอบวิ่งหนีข้าด้วยขอรับ
แล้วก็ไม่ยอมคืนรองเท้าสีดำ ที่ยืมไปเข้าพิธีแต่งงานด้วย
ข้าว่ามันแปลกมากขอรับ แต่...
คนเขาลือกันทั่วหมู่บ้านแล้วเจ้าค่ะ
ว่าวอนดึกเป็น "รปย"
เขาไร้ประโยชน์ ทำสิ่งใดไม่เป็นสักอย่างเจ้าค่ะ
พอฟัง ๆ ดูแล้ว...
เขาก็ดูไม่เต็มบาทเสียจริง ๆ นะ
เช่นนี้แล้วเอกสาร ที่เขาถูกหลอกให้ประทับมือ
จะผูกมัดได้เช่นไรกันเจ้าคะ
ข้าขอร้องให้ใต้เท้า ตัดสินอย่างฉลาดด้วยเจ้าค่ะ
ข้าน่ะฉลาดอยู่แล้ว ใช่แล้ว ที่เจ้าพูดมีประเด็นดี
ใต้เท้าขอรับ
ว่าอย่างไรล่ะ
แต่เป็นความจริงที่เขายืมเงินมา
ดังนั้นยึดของที่เขา ซื้อด้วยเงินกู้มาให้หมด
ข้าไม่อนุญาต
เขาเสียสติไปแล้ว
- ว่าอย่างไรนะ เจ้าพูดเช่นนั้นไม่ได้ - ไม่มีมารยาทเลย
ข้าเป็นเจ้าเมืองนะ
ข้าไม่ยอมคืนสิ่งใด
ข้าไม่ยอมรับว่าเป็นคนไม่เต็มบาท ที่สติไม่สมประกอบด้วย
ข้าไม่ต้องการให้หนี้เป็นโมฆะ ด้วยเหตุผลนั้น
วอนดึก
เขาเป็นสามีนาง แล้วก็เป็นปัญหาของนางด้วย
ไปกันเถิด
แยกย้ายเร็วเข้า
- เจ้าบ้าไปแล้วหรือ - ข้าก็อยากถามเจ้าเช่นเดียวกัน
กับแค่เงินไม่เท่าไร
เจ้ายอมทำให้สามีปกติของเจ้า กลายเป็นคนโง่เลยหรือ
แล้วเจ้าปกติหรือ
เจ้าไม่ได้ยินที่ชาวบ้านพูดหรือ
เจ้าไม่ได้ปกติ
เจ้าเป็นคนบอกเอง
ว่าข้าเคยทำทุกอย่างได้ดี
ข้าแค่ปรับตัวลำบาก เพราะสูญเสียความทรงจำ
แทนที่จะแก้ต่างให้ข้า...
นั่นน่ะเงิน 30 ยางเลยนะ
หากข้าทำให้หนี้เป็นโมฆะได้ ใครจะสนว่าเจ้าโง่หรือไม่เต็มบาทกัน
เหตุใดเจ้าไม่ไปเป็นภรรยาน้อยเล่า
- ว่าอย่างไรนะ - เจ้าต้องรู้สิว่าข้าจน
เหตุใดเจ้าจึงยอมแต่งงานกับข้า
หากเจ้าชอบเงินถึงเพียงนั้น เจ้าก็น่าจะไปเป็นภรรยาน้อยสิ
เพราะเหตุใดกันล่ะ เจ้าไม่อยากได้สามีแก่
แต่ต้องการคนหนุ่ม มีแรงอย่างข้างั้นหรือ
ผู้หญิงแบบใดกัน
ถึงได้กล้าตบสามี
คนเขาลือกันทั่วหมู่บ้านแล้วเจ้าค่ะ
ว่าวอนดึกเป็น "รปย"
เขาไร้ประโยชน์ ทำงานใดไม่เป็นสักอย่างเจ้าค่ะ
พอฟัง ๆ ดูแล้ว...
เขาก็ดูไม่เต็มบาทเสียจริง ๆ นะ
เหตุใดท่านไม่รักษาสัญญาเจ้าคะ
ท่านพ่อ ท่านสัญญา...
ว่าจะหาผู้ชายแสนวิเศษ เหมือนท่านให้กับข้านี่เจ้าคะ
ยามนี้ข้าคือยอนฮงชิม มิได้เป็นยุนอีซออีกแล้ว
ท่านจึงไม่เห็นข้า เป็นลูกสาวแล้วหรือเจ้าคะ
หากท่านยังอยู่
ข้าก็คงไม่ต้องแต่งงาน กับผู้ชายอย่างวอนดึก
พระอาญามิพ้นเกล้า ฝ่าบาท
ผู้ส่งสารเพิ่งมาถึงจากเขาชอนอู พร้อมจดหมายนี้พ่ะย่ะค่ะ
สีพระพักตร์ซีดเผือด หลังจากทรงอ่านสารนั้น
สารนั้นต้องมีข่าวร้าย เกี่ยวกับองค์รัชทายาทแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ
ข่าวร้ายหรือ
ก็เป็นข่าวดีสำหรับเราใช่หรือไม่
ยามนี้ท่านควรมุ่งเน้น เรื่องการเพิ่มอิทธิพลให้ตัวท่านนะ
พ่ะย่ะค่ะ
เข้าใจแล้ว
กระหม่อมไม่ต้องการ
บุตรสาวของคิมชาออนหรือ กระหม่อมไม่ต้องการพ่ะย่ะค่ะ
นี่มันช่างชั่วร้าย และน่ารังเกียจนักพ่ะย่ะค่ะ
มีเพียงเขาเท่านั้น
ที่ปกป้องเราสองคนได้
หากเราไม่ลงเอยเป็นสวามีและชายากัน
เราก็คงไม่กลายเป็นเช่นนี้
หม่อมฉันขอให้พระองค์ ไปสู่สุคติเพคะ
แปลกจริง ๆ
ต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นแน่
เขาตกหน้าผาตายเจ้าค่ะ
ชาวบ้านคนหนึ่งเป็นคนพบเขา
ข้าไม่รู้ว่าเหตุใดเขาจึงไปที่นั่นเจ้าค่ะ
มีเรื่องด่วน ที่ข้าต้องรายงานท่านขอรับ
มีเรื่องด่วนกว่านั้นอีก
มีคนบุกข้ามกำแพงที่พัก ของหัวหน้าผู้ว่าการ
รีบไปจัดการด่วนเลย
ท่านโกรธมาก คราวนี้เราอาจถูกไล่ออกก็เป็นได้
ช่างทำธนูที่เป็นกุญแจสำคัญ
ในคดีนักปรุงยาหญิง เสียชีวิตแล้วขอรับ
พวกนั้นต้องรู้ว่าข้าตามสืบอยู่
ข้าเชื่อว่าพวกนั้นฆ่าเขา
เพราะกลัวเรารู้เบื้องหลังแน่ขอรับ
เจ้าเลิกขุดคุ้ยเรื่องนี้ได้แล้วล่ะ
เดี๋ยวสิขอรับ
เพราะนางไร้ญาติ การตายนี้จึงไม่สำคัญหรือขอรับ
ใต้เท้าขอรับ ข้าบอกท่านแล้ว
ว่าคดีนี้ต้องมีเรื่องใหญ่ ซ่อนอยู่แน่ขอรับ
ตอนที่เจ้าไม่อยู่ คนร้ายมามอบตัวแล้วน่ะสิ
เจ้าใช้ศรนี้มานานเท่าไรแล้ว
ประมาณสองปีขอรับ
จริงหรือ
เช่นนั้นมาดูกันดีไหม ว่าเจ้าใช่คนร้ายตัวจริงหรือเปล่า
เจ้าเก่งมากเลยนี่
แล้วเรื่องนี้พิสูจน์สิ่งใดได้กัน
ไม่ใช่ว่าเขาจงใจฆ่านางเสียหน่อย
เขาฆ่านางเพราะเล็งธนูไปผิดทาง
เขาไม่ใช่คนฆ่าหรอกขอรับ
แต่ช่วยขังเขาไว้ก่อนนะขอรับ
หากเขาไม่ใช่คนฆ่า แล้วเหตุใดจึงต้องขังเขาเล่า
- เจ้ามีเหตุผลอันใด - เพราะวันนี้...
เป็นวันขึ้น 15 ค่ำขอรับ
แล้วมันเกี่ยวกันอย่างไร หา
เดี๋ยวสิ เจยุน
เจ้าจะไม่ไปที่พัก ของหัวหน้าผู้ว่าการหรือ
คืนนี้สวยจริง ๆ
ดื่มกันหน่อยไหมท่าน
ข้าก็ว่าดีนะ
- ครั้งนี้ข้าเป็นเจ้ามือเอง - ดีเลยขอรับ
โธ่เอ๋ย พี่ชายเจ้าช่างใจร้ายจริง ๆ
เขาควรรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเจ้าสิ
ไหนดูซิ
ทำอะไรหรือเจ้าคะ
ข้าอยากเห็นหน้าเจ้าน่ะ
ข้าว่าพวกผู้หญิงคงเคลิ้ม เวลาท่านเกี้ยวพวกนางสินะเจ้าคะ
เปล่าสักหน่อย ข้าไม่เคยเกี้ยวหญิงใดมาก่อน
ข้าเป็นคนแรกสินะเจ้าคะ
เช่นนั้นข้ายิ่งไม่เชื่อ คิดว่าข้าหลอกง่ายหรือเจ้าคะ
นี่อาจทำให้เจ้าประหลาดใจ
- แต่ข้ามีบางสิ่งอยากสารภาพ - อย่าทำนะเจ้าคะ
เจ้าไม่รู้เสียหน่อย ว่าข้าจะสารภาพสิ่งใด
ดูตรงนั้นสิ
ข้ามาที่นี่ เพื่อทำให้คำขอเจ้าเป็นจริง
ว่ากันว่าหากตะเกียง ลอยถึงทะเลอย่างปลอดภัย
คำขอของเจ้าจะเป็นจริง
ข้าจึงเอาไปลอยในนั้นให้เจ้า
ข้าอธิษฐานให้เจ้า
ได้พบพี่ชายอีกครั้ง
ให้ตายสิ
ไม่นะ
ช้าก่อน ๆ
รอตรงนี้ ข้าจะลงน้ำเอง
ข้าควรถอดนี่ออกด้วย
เจ้าคอยเฝ้าพวกนี้ให้ข้านะ ข้าจะ...
คุณพระ ข้าจะ...
นี่ด้วย ข้าควร...
นี่เจ้า มันอันตรายนะ
ท่านเป็นหอยทากหรือเจ้าคะ เชื่องช้าจนน่าปวดใจเลย
ท่านหลอกข้าได้อย่างไร
ท่านเขียนคำขอของตนเองไว้ ไม่ใช่ของข้านี่เจ้าคะ
เปล่านะ ไม่จริงเลย อย่าเข้าใจผิดนะ
"โปรดช่วยให้ข้าได้พบแม่หญิง จากหมู่บ้านซงจูอีกครั้งด้วยเถิด"
เดี๋ยวก่อน นี่นะ ดูด้านหลังตะเกียงสิ
(ข้าขอให้นางได้พบพี่ชายเร็ว ๆ )
ข้าเขียนคำขอของเจ้าลงไปก่อน
เห็นว่ามีที่เหลือก็เลย...
เขียนคำขอของตัวเองไปด้วย
ข้าเขียนของเจ้าตัวใหญ่ ๆ เลยนะ
แล้วก็เขียนของข้า เป็นตัวเล็กกระจิ๊ดเดียว
เหตุใดท่าน...
ถึงดีกับข้าล่ะเจ้าคะ
ข้าน่ะ...
จดจำใบหน้าใครไม่ได้ มาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว
หมอเรียกมันว่าอาการลืมใบหน้า
สำหรับข้า ใบหน้าของผู้คน
มักดูพร่าเลือน เหมือนภาพเขียนเปียกน้ำ
แต่ใบหน้าของเจ้าต่างออกไป
ข้ามองเห็นได้ชัดเจน ว่าเจ้ามีดวงตากระจ่าง
และริมฝีปากสีกุหลาบ
ทีแรกข้ารู้สึกแปลกใจ ต่อมาจึงกลายเป็นความสนใจ
พอมาคิดดู มันอาจเป็นพรหมลิขิต
เรารีบลอยตะเกียงนี้กันเถิดเจ้าค่ะ
ข้าเกรงว่ามันอาจลอยได้ไม่ดี เพราะแม่น้ำสายนี้ตื้น
เหตุเพราะภัยแล้งน่ะ
ไหนดูซิ ข้าว่าตรงนั้นน่าจะใช้ได้
ข้าไหว ๆ ข้าไม่เป็นไร
นั่นตะเกียงของเจ้านายเรานะ
เจ้าคนนี้
กล้าดีอย่างไร ถึงมาพังตะเกียงของนายเรา
ขอโทษที ถ้าพวกเจ้าตากมันดี ๆ
ก็น่าจะไม่เป็นไรแล้ว
- ไอ้หมอนี่ - พอที
ถึงจะหน้าตาเช่นนี้ ข้าก็ตำแหน่งสูงนะ
อย่าใช้ความรุนแรงสิ
เช่นนั้นหรือขอรับ แต่เจ้านายของเราบอกว่า
ไม่ว่าจะคนตำแหน่งไหน ก็อย่าได้เลือกปฏิบัติ
พวกเจ้ามีเจ้านายที่น่าเคารพเสียจริง
คุณพระ
ไอ้บ้าเอ๊ย
จับตัวเขามาให้ได้
- หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ - หยุดนะเว้ย
รอข้าด้วยสิ รอข้า...
หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ
- นี่ - เฮ้อ
- หยุดนะเว้ย - จับให้ได้
[VIU Ver] Subtitle Resynced by RuoXi @subscene.com Thai Subtitle by VIU
ข้าต้องรอไปอีกเดือนเลยหรือ
ขอบคุณสำหรับตะเกียงนะเจ้าคะ
ข้าไม่ได้รับของขวัญ อันน่าซึ้งใจเช่นนี้...
มานานมากแล้วเจ้าค่ะ
ถึงแม้คำขอของข้าจะไม่เป็นจริง
ข้าก็มีความสุขแล้วเจ้าค่ะ
ข้ามาที่สะพานนี้ได้สิบปีแล้ว
เพื่อพบกับพี่ชายที่แยกจากกัน
ในปีแรก ๆ ข้ายังเต็มไปด้วยความหวัง
แต่ยิ่งหลายปีผ่านไป ข้าก็ยิ่งทรมานใจ
วันขึ้น 15 ค่ำของทุกเดือน
ข้าถูกบีบให้ต้องยอมรับ
ว่าเขาไม่มีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว
ดังนั้นได้โปรด....
เลิกไปที่สะพานเพื่อพบข้าเถิดเจ้าค่ะ
เพราะข้าจะไม่ไปที่นั่นอีกแล้ว
ฮงชิมไม่ได้กลับบ้านมาหลายวันแล้ว
นางคงจะหนีไปแล้วล่ะสิ
เป็นข้าก็คงทำเช่นนั้น หากมีสามีแบบเจ้า
ข้าพูดเล่น พูดเล่นน่ะ
คงเป็นเพราะวันขึ้น 15 ค่ำน่ะ
ราว ๆ ช่วงนี้ของทุกเดือน นางจะเป็นที่ฮันยังน่ะ
- ฮันยังหรือ - ใช่
นางบอกว่าไปช่วยญาติ ที่ทำร้านขายตำราน่ะ
เดี๋ยววันนี้ก็คงจะกลับมา
เพราะว่ามีงานเลี้ยงน่ะ เจ้าไปรอนางที่บ้านแล้วกัน
วอนดึก เจ้าอยู่นี่เอง
ข้าเพิ่งกลับมาจากบ้านเจ้าเลย
เป็นอะไรน่ะ งอนข้าหรือ
เจ้าไม่ใช่สหายข้า
เจ้าเรียกข้าว่าคนโง่ต่อหน้าชาวบ้าน
กินแล้วหายงอนเสียนะ
ข้าทำไปเพื่อเจ้าต่างหากล่ะ
ข้าคิดว่าคงดี ถ้าเจ้าไม่ต้องจ่ายหนี้คืน
อร่อยใช่ไหมล่ะ ข้าเอามาให้เจ้าเลยนะ
ไม่ได้นะ ที่เหลือของกึนนยอ
ข้าจะไปหายุกจอนเช่นนี้ได้ที่ใด
ข้ามารับค่าจ้างขอรับ
แล้วเหตุใดเจ้าจึงพาเขามาด้วย
ข้ามาเอายุกจอน
คุณพระ เจ้าคิดว่ายุกจอน ไม่มีราคาค่างวดหรือไร
เจ้าน่ะทำอะไรไม่เก่งสักอย่าง
ให้เขาทำงานสักอย่างเถิดขอรับ
เขาไม่ได้ขอค่าจ้างด้วย
เขามาขอยุกจอนไม่กี่แผ่นเองขอรับ
งานอะไรดีนะ
ที่ข้าควรให้เจ้า "รปย" คนนี้ทำ
สามหาว บังอาจจริง
นี่วันพิเศษใดกันหรือ ถึงวุ่นวายจัดงานเช่นนี้
วันนี้นายท่านพัคจะอายุครบ 60 น่ะ
นายท่านพัคหรือ
เขาเป็นคนใหญ่คนโต ของหมู่บ้านนี้เลยนะ
คนนั้นไง ตาแก่ที่มาโวยวายใหญ่โต
ว่าอยากได้ฮงชิมไปเป็นเมียน้อยน่ะ
- อายุมั่นขวัญยืนขอรับ - ดี ๆ
อย่าไปจ้องนานนักสิ เดี๋ยวเขาก็รู้ตัวหรอก
รีบไปกันเถิด
ไม่เช่นนั้นอย่าว่าแต่ยุกจอนเลย โฮบักจอนเจ้าก็ไม่ได้หรอก
- อร่อยไหม - อร่อยเจ้าค่ะ
กินเยอะ ๆ นะ
เจ้าถูกทำโทษอีกแล้วหรือ
แล้วเหตุใดจึงชอบเอาดาบ ของท่านพ่อมาเล่นอยู่เรื่อย
เจ้าควรเล่นเข็มปักผ้า แทนที่จะเล่นดาบของท่านพ่อนะ
ข้าบอกแล้วนี่ว่าไม่ชอบของเช่นนั้น
ข้านึกแล้วว่าเจ้าจะพูดเช่นนั้น จึงเตรียมเข็มเล่มยักษ์มาให้
ท่านพี่
ทั้งที่ยามนี้ราชสำนัก ไม่ให้ชาวบ้านล้มวัวแท้ ๆ
แล้วใครกันกล้าทำยุกจอนตก
ข้าไม่ได้จะเก็บมากินนะ
เหตุใดเจ้าถึงอยู่ที่นี่
เจ้าหายตัวไปเสียหลายวัน กลับพูดได้แค่นี้หรือ
เหตุใดจึงออกจากบ้านโดยไม่บอกกล่าว
เจ้าไม่รู้หรือว่าข้า...
ลำบากแค่ไหน
ข้ามีเจ้าอยู่ด้วยน่ะ ลำบากกว่าอีก
กลับบ้านได้แล้ว
ทำอะไรของเจ้าน่ะ ข้าก็มาทำงานที่นี่นะ
อย่าทะเลาะกันสิ ข้าพาเขามาเองนั่นล่ะ
เจ้าบ้าไปแล้วหรือ ของทุกอย่างที่นี่แพงมากนะ
เหตุใดเจ้าจึงพาตัวก่อเรื่องมาเล่า
เพราะเขางอแงอยากกินยุกจอนน่ะสิ
- เมื่อไรกัน - ตกใจหมดเลย
เจ้าไม่ได้จะเก็บแป้งนี่ มากินใช่หรือไม่
กินเข้าไป แล้วขอร้องล่ะ
กลับบ้านนะเจ้าคะ คุณสามี
เจ้ากะจะกินนั่นจริงหรือ
เจ้าสิกิน
อร่อยเสียจริง
ใช่เลยขอรับ
- ดื่มขอรับ ดื่ม - ได้สิ
ข้าไม่เชื่อหรอกว่าท่านอายุ 60 แล้ว
ท่านเพิ่งเข้า 50 แน่ ๆ เลย
พูดอะไรไร้สาระเช่นนั้น
เขาดูเหมือนคนอายุ 40 ต่างหาก
ต่อไปท่านคงบอกให้ข้าแต่งงานอีกล่ะสิ
กินนี่เลย
- เชิญ ๆ - สวัสดีขอรับ
ทุกอย่างรสชาติดีมากขอรับ
ข้ามีความรู้สึกว่า ตัวเองควรนั่งอยู่ตรงนั้นมากกว่า
ข้ามีความรู้สึกว่า เจ้าจะไม่ได้ยุกจอนเลยสักแผ่น
เพราะเหตุนี้อย่างไรเล่าชาวบ้านจึงว่าเจ้าโง่ ทำงานต่อได้แล้ว
เจ้าหนุ่มนี่
ช่างไพเราะเสียจริง
"บยอนฮวัง บยอนฮวังโย"
"ฮงแซก ช็อกฮงโย"
"นัมนัมจ็อกชองชอน จินโฮอา โฮอา"
ดูนี่เสียก่อน
ท่านเป็นยอดกวีเอกเลย
กลอนนี้ทำให้กวีตู้ฝู่ แห่งราชวงศ์ถังต้องร่ำไห้
ใต้เท้าขอรับ ซุปรังนกพร้อมแล้วขอรับ
ยกมาได้เลย
ข้าเตรียมของบางอย่าง ที่จะช่วยให้ท่านย้อนวัย
กลับไปเป็นหนุ่มขึ้นอีกนิดขอรับ
ซุปรังนกหรือ
หายากมากเลยนะขอรับ
ท่านเป็นคนดีเสียจริง
- แม่ร่วง - คุณพระ
เละเทะไปหมดเลย
งานพิเศษเช่นนี้ เหตุใดเจ้าถึงทำของหกกัน
ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าจะไปเตรียมมาเพิ่มเจ้าค่ะ
เตรียมมา... มาเพิ่มอย่างนั้นหรือ
สิ่งนั้นหายากมากเลยนะ
ข้าได้มาจากพ่อค้าชาวหมิง
ชามที่เจ้าเพิ่งทำหก มีราคาอย่างต่ำ 100 ยางเชียวนะ
แล้วเจ้าคิดว่าตัวเองจะมีปัญญา...
ยกมาเพิ่มได้อย่างไร
ขออภัยเจ้าค่ะ ใต้เท้า
มัดนางไว้แล้วเอาตัวไปโบย
อย่ายืนเฉยสิ
ลากตัวนางออกไป
คุณพระ
ใต้เท้าเจ้าคะ
ท่านต้องไม่หลั่งเลือดคนต่ำต้อย ในวันดี ๆ เช่นนี้นะเจ้าคะ
โปรดเมตตาด้วยเถิดเจ้าค่ะ
เจ้ารู้หรือไม่
ว่านางทำชามใส่ซุปรังนกหกหมดเลยนะ
นางจะรู้ได้เช่นไรเล่าเจ้าคะ ว่าของมีราคาแพง
- นางไม่ได้ตั้งใจทำพลาด... - ทำพลาดหรือ
ตามหลักตรรกะของเจ้า หากเจ้าฆ่าคนตาย
แล้วอ้างว่าทำพลาด
แปลว่าเจ้าสมควรได้ละเว้นโทษหรือ
ใช้ตรรกะเดียวกันกับเหตุการณ์ สองอย่างนี้ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ
เหตุใดเจ้าจึงเอาแต่เถียงกลับอยู่ได้
ลากตัวพวกนางออกไปจากที่นี่!
ปล่อยไปเถิดน่า
วันนี้วันเกิดข้า
เจ้าช่วยมารินเหล้าให้ข้าจะได้ไหม
หากเจ้ารินเหล้าให้ข้า
ข้าจะถือว่าได้กินซุปถ้วยนั้นแล้ว
หากเจ้ายอมให้ข้าจับข้อมือ
ข้าจะแสร้งทำเป็นว่าเจ้ามิได้ลามปาม
ว่าอย่างไรล่ะ
จะมาคอยรินเหล้าให้ข้า
หรืออยากถูกลากออกไปโบยข้างนอก
เอาอย่างไรดีนะ
ข้าไม่ชอบรอเสียด้วยสิ
- ตอบตกลงสิ - ฮงชิม
จริง ๆ เลย
แย่เกินไปแล้ว
เจ้าทำลายงานเลี้ยงหมดเลย
เจ้าจะต้องชดใช้
ข้าเห็นว่าท่าน พึงพอใจข้อมือข้าเช่นนี้
จึงพูดไม่ออกน่ะเจ้าค่ะ
อย่าได้เดินไปอีกแม้แต่ก้าวเดียว
หากข้าไม่อนุญาต
บุรุษในตระกูลสูงอย่างพวกท่าน ไม่ควรหมิ่นเกียรติสตรี
ที่แต่งงานแล้วเช่นนี้นะขอรับ
ข้าเห็นแล้วว่าพวกท่านคงไม่รู้มารยาท
เช่นนั้นก็ขอตัวด้วย
เจ้าโง่นั่นกล้าเดินไปง่าย ๆ ได้อย่างไร
เจ้าทำเป็นกล้าหาญ เพราะคิดว่าตนเป็นผู้ชายสินะ
มีข่าวลือว่าเจ้าน่ะไร้ประโยชน์สิ้นดี
น่าตลกเสียจริง ที่เวลาอยู่ต่อหน้าผู้หญิง
เจ้าถึงได้ทำเป็นเก่งเช่นนี้
ท่านเองยังโอ้อวดเรื่องกลอน ที่เด็กแปดขวบก็แต่งได้
แต่กลับเห็นข้าตลกงั้นหรือ
เด็กแปดขวบหรือ เหตุใดเจ้า...
เหตุใดจึงกล้าพูดเช่นนั้น ในเมื่อตัวเจ้าไม่รู้หนังสือ
"บยอนฮวัง บยอนฮวังโย" "ฮงแซก ช็อกฮงโย"
"นัมนัมจ็อกชองชอน จินโฮอา โฮอา"
"สีเหลือง ช่างเหลืองอ๋อย"
"สีแดง ช่างแดงแจ๋"
"สีฟ้าก็คือท้องฟ้า"
"ช่างดี ช่างดีเหลือเกิน"
ท่านเรียกสิ่งนี้ว่ากลอนหรือ
ก็ใช่น่ะสิ เจ้าหมานี่
"สีเหลือง ช่างเหลืองอ๋อย สีแดง ช่างแดงแจ๋"
"อา ท้องฟ้าสีฟ้า"
ไพเราะอะไรขนาดนี้ เช่นนั้นเจ้าก็แต่งสักอย่างสิ
นายท่าน
ถ้ากลอนของเจ้าแย่กว่าของข้า
เจ้ากับเมียของเจ้าต้องถูกประหารทั้งคู่
เหตุใดต้องยุ่งยากด้วยเล่า
เอาตัวพวกมันไป...
"ชึกซอซูกยอง ซาซออี"
"อันชินมียัก กวานชังฮี"
"จีซูมันบก เกงมูซา"
"จีทัพชอนกยอง ชินชีวี"
- เขาพูดว่าอะไรกัน - ต้องให้ข้าแปลด้วยหรือ
หนูในห้องน้ำตื่นตระหนกง่าย
หนูที่เรียนรู้แล้วจะขี้สงสัย
มันขโมยข้าวจากคลังเสบียง ของเจ้าเมืองที่เก็บอย่างดี
สิ่งที่พวกมันต้องการ คือสนองความโลภและกินดีอยู่ดี
แต่เมื่อท้องฟ้าถล่มและแผ่นดินทลาย
พวกมันจะเป็นอันตราย
กล้าดีอย่างไรจึงดูหมิ่นชนชั้นสูง
ด้วยกลอนที่เจ้าได้ยินมาจากที่อื่น
ไม่รู้หรือว่าดูหมิ่นขุนนาง มีโทษสูงเพียงใด
ท่านพูดถึงความสูงส่ง จากตำแหน่งและชาติกำเนิด
ท่านบอกให้ข้าแต่งกลอน ข้าก็แต่งแล้วนี่
พาตัวพวกมันไปสำนักตรวจการ
- เดี๋ยวนี้! - ข่าวร้ายขอรับ
ข่าวร้อยขอรับ ใต้เท้า
ผลุนผลันเข้ามาด้วยเรื่องใดกัน
ท่านอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย
พบศพหนึ่งเข้า แล้วก็รีบกลับไปเลยขอรับ
มีคนบอกว่า...
แล้วเราจะทำเช่นไรดีขอรับ
เราไม่มีเวลาสำหรับเรื่องนี้แล้ว
วางทุกอย่างในมือลงเดี๋ยวนี้
เร็วเข้า
ออกไปจากที่นี่ให้หมด
- กลับบ้านไป - ออกไปเร็ว
ไปเร็วเข้า
ออกไปเสีย
ปล่อยข้านะ
นี่มันเรื่องใดกัน เจ้าไปได้ยินกลอนนั่นจากที่ใด
เจ้ารู้จักคติธรรมนั่นได้อย่างไร
เจ้า...
เจ้าทำสิ่งใดตอนไปรับใช้ชาติกันแน่
ถ้าข้าจำได้ จะเรียกว่าความจำเสื่อมหรือ
เจ้าก็รู้ว่าเป็นเช่นไร หากทะเลาะกับชนชั้นสูง
เราอาจถูกโบยจนตายเลยนะ
แต่เราก็รอดมาได้นี่
- ก็จริง แต่... - แล้วเจ้ามีแผนอันใด
เจ้าจะยอมไปรินเหล้า ให้ตาแก่นั่นอย่างนั้นหรือ
เจ้าไปทำงานที่บ้านของชายแก่
ที่อยากได้เจ้าเป็นภรรยาน้อย
แล้วเจ้าแต้มสีปากเพื่อสิ่งใด
- เพื่อให้เขาประทับใจ - ว่าอย่างไรนะ
นั่นเป็นงานเลี้ยง และเราถูกสั่งให้แต่งตัวดี
เช่นนั้นข้าจึงจะได้งานและได้ค่าแรง
เจ้าบอกให้ข้าไปเป็นเมียน้อยเขานี่
ทำไมเล่า ตอนนี้เจ้าหึงหรือ
หากความรู้สึกน่ารำคาญใจนี้ คือความหึงหวง
ข้าก็อาจหึง
อย่าได้ก้าวเท้าเข้ารั้วบ้านชายผู้นั้นอีก
นอกจากข้าจะไปด้วย
อย่าได้แต้มสีปากด้วย
ข้าจำเรื่องของเจ้าไม่ได้ ซึ่งน่ารำคาญใจมาก
แต่มีสิ่งหนึ่งที่ข้ารู้
- อะไรหรือ - ข้าไม่ใช่คนโง่
ข้ารู้จักกลอนมากมาย
แล้วยุกจอนนั่น
ข้ายังไม่ได้กินเลยสักแผ่น
เสียแรงเปล่าแท้ ๆ
ฝ่าบาท
กระหม่อมสมควรตายพ่ะย่ะค่ะ
นั่นไม่มีทางเป็นองค์รัชทายาทหรอก
เขาไม่มีทางตายในสภาพเช่นนี้
- ข้าต้องดูหน้าเขา - ไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ
ถอยไป
กระหม่อมยืนยันพระศพ ด้วยตนเองแล้วพ่ะย่ะค่ะ
พระศพเริ่มเน่าเปื่อยแล้ว ภาพนั้นโหดร้ายเกินกว่าจะมอง...
ข้าบอกให้ถอยไป!
ฝ่าบาท
ไม่อยากกินหรือ
เช่นนั้นให้ข้าไปทำงานให้นายท่านพัค เพื่อเอายุกจอนมาดีไหม
หากเราได้ยุกจอนมาเช่นนั้น ข้าจะไม่กิน
รสชาติทุเรศทุรังจริง
แต่ก็คงดีต่อสุขภาพนะ
ว่ากันว่าหวานเป็นลม ขมเป็นยา
ว่าแต่ก่อนหน้านี้ วอนดึกน่ะ...
เร้าใจใช้ได้อยู่นา
"อย่าได้เดินไปอีกแม้แต่ก้าวเดียว หากข้าไม่อนุญาต"
เร้าใจกับผีน่ะสิ
เขาได้ก่อเรื่องแน่หากไม่ระวัง
เฮ้อ เจ้านั่นตัวปัญหาชัด ๆ
แต่ข้าสะใจมากเลย
ก็มันไม่ยุติธรรมนี่นา ที่เราต้องคอยรับคำสั่ง
ต้องก้มหัวปลก ๆ ให้ชนชั้นสูงพวกนั้น
- จริงด้วย - เจ้าพูดถูก
แต่ว่าข้าเคยคิดจริง ๆ นะ ว่าวอนดึกโง่ดักดาน
แต่เหมือนเขาจะรู้หนังสือเลย
ไม่มีทางเสียล่ะ
เขาคงเคยได้ยินกลอนมาสองสามบท ตอนไปเป็นทหารเสียมากกว่า
เจ้าคิดเช่นนั้นหรือ
(50 ด้านมืดของชูชก)
เจ้าอ่านออกหรือไม่ ลองอ่านดัง ๆ หน่อยสิ
ทำไมชูชกจึงมีตั้ง 50 ด้านมืดกัน
เจ้าอ่านตัวอักษรพวกนี้ออกด้วยหรือ
"50 ด้านมืดของชูชก"
"คนเลี้ยงวัวกับเด็กสาวผู้เถรตรง"
คงเป็นนิยายปกขาวเห่ย ๆ สินะ
ใครกันนะที่มันว่าเจ้า "รปย"
วอนดึก เจ้ายิ่งกว่ามีประโยชน์เสียอีก เจ้ายอดเยี่ยมกระเทียมดองเลย!
รอยยิ้มเช่นนั้นของเจ้า ทำให้ข้าอึดอัดเหลือเกิน
เนื่องจากขณะนี้ ฝ่าบาททรงเศร้าใจเป็นอย่างมาก
ข้าจะถ่ายทอดพระบรมราชโองการ ให้แก่เสนาบดีทุกคน
"การสังหารองค์รัชทายาท..."
"ก็เหมือนการลอบสังหารข้า กษัตริย์เหนือหัว
"นี่ถือเป็นการกบฏ ที่มิอาจยกโทษให้ได้"
"ข้าขอออกคำสั่ง จัดตั้งหน่วยสืบสวนพิเศษ"
"เร่งจับตัวทุกคนที่มีส่วนในการกบฏครั้งนี้"
"และลงโทษมันเพื่อให้เป็นเยี่ยงอย่าง"
"ข้าต้องการให้ คิมชาออน อัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย"
"เป็นผู้นำหน่วยสืบสวนพิเศษนี้"
"ให้ผู้รับใช้สองคน เตรียมพระศพเพื่อทำการฝัง"
"ข้าไม่ต้องการให้ผู้ใดเห็น สภาพอันเลวร้ายของเขา"
"และลดขั้นตอนพิธีศพลง"
"ด้วยข้าเกรงกว่าเรื่องทั้งหมดนี้"
"จะสร้างความปั่นป่วนให้แก่ประชาชน"
แปลกเสียจริงขอรับ
เหตุใดพระองค์ทรงไม่ให้พระญาติ เข้ามาก่อนทำงานฝัง
แต่เช่นนี้ก็ดีกับฝ่ายเรานะขอรับ
ลดขั้นตอนพิธีศพลง
จะช่วยให้แต่งตั้ง องค์รัชทายาทองค์ใหม่ได้เร็วขึ้น
ตอนนี้เรื่องเร่งด่วนคือการขัดขวาง
ไม่ให้อัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย ได้เป็นหัวหน้าหน่วยสืบสวน
เขาคงควบคุมเราไว้ ส่วนพระมเหสีก็คง...
ทรงอยากกำจัดเราแน่
คงไม่ง่ายเช่นนั้นหรอก
อัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย ที่ไร้องค์รัชทายาท
ก็เหมือนเสือที่ไร้เขี้ยวเล็บ
ตอนนี้ผู้ติดตามของเขา คงเริ่มหักหลังเขาทีละคนแล้ว
ท่านคิดตื้นไป
ไม่รู้หรือว่าเขาเจ้าเล่ห์เพทุบาย และอันตรายแค่ไหน
เขาคงใช้เล่ห์กลเป็นแน่
และเราเองก็ควรทำเช่นเดียวกับเขา
คอยดูได้เลยขอรับ
อีกไม่นานฝ่าบาทจะทรงทอดทิ้งเขา แล้วมาอยู่ข้างเรา
ฝ่ายเรามีพระทายาทที่เหลือองค์เดียวแล้ว
ก็องค์ชายซอวอนอย่างไรเล่าขอรับ
เราทำได้เพคะ มันเกิดขึ้นแล้ว
พระองค์จะได้เป็นกษัตริย์ของแผ่นดินนี้
ตำหนักของรัชทายาท จะเป็นของพระองค์แล้ว
เกิดเรื่องร้ายขึ้นกับท่านพี่หรือพ่ะย่ะค่ะ
- ใช่แล้ว - แล้วตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ แล้วพระชายา...
องค์ชายซอวอน ตั้งสติหน่อยเพคะ
ในวังนี้มีหูมีตาอยู่นับพัน
หากใครรู้ว่าพระองค์รู้สึกเช่นไร
เราอาจตายได้นะเพคะ
เจ้าไปได้แล้ว
ไปสิ
เหตุใดเจ้าถึงคิดว่า เขาไม่ใช่คนฆ่าเล่า
เขาบอกว่าใช้ธนูนี้มาสองปี
แต่ข้าแน่ใจว่าเขาเพิ่งเคยจับมัน วันนั้นเป็นวันแรกขอรับ
นั่นไม่ใช่วิธีจับศรประเภทนั้นขอรับ
เขาคงไม่รู้ ว่าข้าจะสั่งให้เขายิงมันให้ดู
และข้าก็รู้ว่าเขาไม่คุ้นเคย กับภูเขาแบกัก
ข้าไปค้นบ้านเขาแล้ว
รองเท้าทุกคู่ของเขา มีดินดำติดอยู่ขอรับ
ถ้ามีคนสั่งให้เขาเป็นแพะ
เราก็น่าจะทรมานเขา เพื่อหาว่าผู้ใดสั่งมาสิ
แล้วเจ้าทำเช่นนี้ทำไม เหตุใดจึงปล่อยเขาไปง่าย ๆ
การทรมานคน ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์พึงทำขอรับ
การตามรอยเขาไปหาคนบงการ เป็นวิธีที่เร็วกว่ามากขอรับ
แล้วเหตุใดเจ้าจึงยืนอยู่นี่อีกล่ะ
ช่วงนี้ข้าเป็นอะไรของข้ากันนะ
ขออภัยด้วย
เจ้าบังเอิญเห็นชายชุดดำบ้างไหม
เขาคงเพิ่งเดินผ่านแถวนี้แน่
คงไม่สินะ
คราวก่อนข้าแค่เอะใจ
แต่ข้าแน่ใจแล้ว ว่าท่านจำหน้าคนไม่ได้สินะเจ้าคะ
แอวอลนี่เอง
ท่านจำคนได้จากเสียง ข้าพูดถูกหรือไม่เจ้าคะ
จริงสิ คือว่า...
จากนี้ท่านควรระวังตัวนะเจ้าคะ
ข้าได้ยินว่าองค์รัชทายาทสิ้นแล้ว
ในราชสำนักคงมีการนองเลือดในไม่ช้า
องค์รัชทายาทสิ้นแล้วหรือ
ท่านไม่รู้หรือเจ้าคะ
มีประกาศติดอยู่ที่สำนักงานเขตเจ้าค่ะ
ต้องการพบข้าหรือขอรับ
เจ้าทำพลาด แบบที่อาจต้องชดใช้ด้วยชีวิต
ศพนั่นไม่ใช่องค์ชายรัชทายาท
แต่ข้าเห็นพระองค์ตกลงไป หลังโดนธนูยิงขอรับ
นั่นคือราชองครักษ์
ทั้งสองคงสลับชุดกัน
ภารกิจสำคัญเช่นนี้ เจ้ากลับล้มเหลว
เจ้าหวังให้ข้าไว้ชีวิตเจ้าหรือ
เกมการล่านี้ยังไม่จบ
ยังเร็วไป ที่จะฆ่าหมาล่าเนื้อของท่านนะขอรับ
จงจำเอาไว้
ว่าหากผิดพลาดจะได้รับผลเช่นไร
จงไปที่เขาชอนอูเดี๋ยวนี้
แล้วหาพระศพให้พบ
หากองค์รัชทายาทยังทรงมีชีวิต
ก็ให้สังหารทันที
ข้าต้องการ...
พระเศียรของพระองค์
เกิดเรื่องใดกัน
ข้าไม่เห็นเจ้ามาหลายวัน หรือว่าเจ้าออกจากพระราชวัง...
ถูกแล้ว ข้าออกไปอย่างลับ ๆ เพื่อตามหาองค์รัชทายาท
พระองค์มอบสิ่งนี้ให้ข้า วันที่ทรงออกไปร่วมพิธีขอฝน
แล้วเจ้าเอามาให้ข้าด้วยเหตุใด
พระองค์รับสั่ง ให้มอบให้เจ้าวันขึ้น 15 ค่ำ
ยามนั้นข้าก็สงสัยว่าเหตุใด พระองค์จึงทรงรับสั่งเช่นนั้น
แทนที่จะมอบด้วยองค์เอง
ตอนนี้พอมาคิดดู
พระองค์คงทรงอยากให้มอบสิ่งนี้ให้เจ้า
หากทรงมิได้กลับมา
อักษรจีนตัวนี้...
"ข้อศอก" หรือ
เจ้าจะให้ข้าคัดลอกพวกนี้หรือ
ข้าเอามาแต่เล่มที่ขายดีเลยนะ
พวกเขาให้เล่มละสองจอน
เราจะได้เงินเยอะเลยนะ
"เรื่องเล่าจากชายชาตรี"
แล้วเหตุใดต้องเป็นชายชาตรีด้วย
เป็นนิยายห้ามพลาด ของหญิงแต่งงานแล้วน่ะ
"ข้าปรารถนาจะเป็นท่านพี่ของเจ้า"
"กอดข้าไว้ให้แน่นเถิด"
"ก่อนที่ข้าจะ..."
"ขย้ำเจ้า"
ข้าไม่อยากอ่านเรื่องสัปดนเช่นนี้
ก็อย่าอ่านสิ
"ทั้งสองคนเข้าไปหลบฝนในศาลา"
"ดวงหน้าของยอนฮีเปล่งปลั่ง ภายใต้แสงจันทร์"
"นางช่างงดงามนัก"
"ซอบเอื้อมมือไปกุมมือของนาง"
"แล้ว..."
แล้วอะไร
เจ้าลอกเองเถิด
อ่านนาน ๆ ตาข้าเบลอหมดแล้ว
หากเจ้าอยากได้เงินสองจอนก็อ่านต่อไป
เริ่มที่ "แล้ว"
"เขาปลดสายผูกหน้าอกของนาง"
"ผิวเปลือยเปล่าของยอนฮี ปรากฏแก่สายตาในที่สุด"
(เขาปลดสาย...)
"ช่างงามเหลือเกิน"
"ซอบลูบไล้ใบหน้าแล้วจุมพิตนาง"
"ริมฝีปากนุ่มนวลของนาง..."
พอได้แล้ว
เหตุใดเล่า เจ้าอยากให้ข้าอ่านต่อนี่
มันสมเหตุสมผลหรือ
พวกเขาเพิ่งพบกันวันนั้นเองนะ
หากเป็นรักแรกพบก็เป็นไปได้นี่
ไม่สมเหตุสมผลตรงไหน
อ๋อ เจ้าเองก็ตกหลุมรักข้า ตั้งแต่แรกพบหรือ
เจ้าถึงได้ชอบข้ามากขนาดนี้
ข้ารู้ว่าเจ้าปลื้มต้นขาของข้า
บอกทีสิว่ามีตรงไหนอีก
เจ้าต่างหากที่ชอบข้าก่อน
เจ้าอยากคบกับข้าจะเป็นจะตาย
ข้าก็เลยยอมคบให้เอาบุญหรอก
แต่เจ้าไม่เหมือนคน แบบที่ข้าจะชอบได้เลยนะ
ใครบอกกัน มองให้ดีสิ
หากเจ้าตั้งใจมองดี ๆ
เจ้าก็จะตกหลุมรักข้า อย่างถอนตัวไม่ขึ้นเลยล่ะ
จริงหรือ เช่นนั้นขอดูหน่อย
พอมองใกล้ ๆ เจ้าดู...
ช่างเถิด
ว่าอย่างไรนะ
เจ้าคัดลอกหนังสือทั้งหมดนี้ ภายในคืนเดียวหรือ
สุดยอด
ฮงชิม เจ้าน่าทึ่งที่สุดเลย
เดี๋ยวนะ
เอ้า
ข้าต่างหากที่น่าทึ่ง มิใช่นาง
ข้าทำเองต่างหาก
เช่นนั้น พวกเจ้าก็เหมาะสมกันแล้วล่ะ
จากนี้ หากท่านมีงานให้ทำ ปล่อยเป็นหน้าที่เราได้เลยนะเจ้าคะ
เราคัดลอกหนังสือใหม่ ไร้การสะกดผิด
แถมลายมืองดงามได้ในเวลาสั้น ๆ เลย
ได้อยู่แล้ว ได้เลย
แต่ว่า...
ต้องให้เล่มละสามจอน
ตอนนี้เจ้ารู้วิธีต่อรองแล้วด้วย
สามหาว บังอาจมากนะ
ข้าพูดเพราะภูมิใจในตัวเจ้าต่างหาก
ดีใจขนาดนั้นเลยหรือ
ใช่สิ เกิดมาข้าไม่เคยหาเงิน ได้มากขนาดนี้มาก่อนเลย
ข้าอยากกินซุปสักชาม
ซื้อรองเท้าหนังสักคู่
ไม่ได้หรอก เราต้องเอาไปจ่ายหนี้
นั่นมันเงินข้าส่วนหนึ่งนะ
ลืมรองเท้าหนังไปได้เลย
ส่วนซุป เราจะสั่งมากินด้วยกัน
ข้านึกว่าเจ้าจะเป็นหญิง ที่มีคุณธรรมสูงกว่านี้
ที่แท้ก็ใจจืดใจดำ
เราอาจจะได้กินยุกจอนด้วยซ้ำ
หากไม่ใช่เพราะเจ้าเป็นหนี้
ดูฝุ่นพวกนี้สิ
- มันอะไรกัน - เราทำความสะอาดแล้วขอรับ
มีอะไร
ร้านซุปไปทางนั้นนะ
- เจ้ามีปัญหาอะไร - เขากำลังมาทางนี้
นั่นมาชิล เขาอาจดูใจดี
แต่แท้จริงแล้วโหดร้ายมากนะ
เขาชอบทุบตีคนโดยไม่สนว่าเพศไหน
เจ้าต้องระวังเขาไว้ด้วยนะ
หากเจ้าบังเอิญเจอเขา ให้วิ่งหนีเลย เข้าใจหรือไม่
จู่ ๆ ข้าก็รู้สึกอึดอัด
คงเพราะมันแคบน่ะ ทนอีกนิดนะ
ไม่ใช่เพราะมันแคบหรอก
เช่นนั้นอะไรหรือ
สิ่งใดทำให้เจ้าอึดอัดล่ะ
ข้าคิดว่า...
ข้าจำได้แล้ว
Thai Subtitle by VIU Subtitle Resynced by RuoXi @subscene.com THANK YOU FOR WATCHING
(100 Days My Prince)
ข้าจะทำเช่นไรดี หากเขาจำได้แล้ว
อย่ามามองเช่นนั้นนะ
หากนั่นคือสิ่งที่เจ้าต้องการ แล้วเท่านี้พอหรือไม่
หากมีคนมาตามหาข้า ตอนที่ข้าไม่อยู่
รั้งเขาไว้นะ
ผู้ชายหรือ
หากเจ้าขยับตัวอีกนิด ปากพวกเจ้าก็ชนกันแล้ว
เจ้ายิ้มนี่
- แล้วอย่างไรเล่า - เจ้าสวยเวลายิ้ม
ข้าเก็บนี่มาให้
พวกมันดูคล้ายเจ้า